27-07-2011

Woensdag 27-07-2011

Half 5 in de ochtend klonken 4 wekkers door ons hele huis.

Bas was niet van plan om wakker te worden, hij bleef lekker slapen. Damon heeft hem wakker geschud.

Na het eten spullen pakken en voor nu, de laatste wandeling maken met Dorus.

De weg naar Schiphol verliep rustig. Aangekomen bij Smart Parking, wat wij besproken hadden, konden we niet meer terecht. Volgeboekt! Dat is raar, we hebben al een paar weken terug geboekt. Uiteindelijk konden we de auto parkeren, lekker dichtbij.

Gelijk inchecken en van onze bagage af zien te komen. We gaan even iets drinken…….. en de spanning begint toe te nemen. Vele toiletbezoeken volgen……………..

Als we aan boord van het vliegtuig kunnen, zoeken Bas, Damon en Anne hun plaatsen al uit.

We zitten in een groot vliegtuig een Boeing 767-400. Bas bij het raam en Damon ernaast, naast Damon kom ik te zitten met daartussen het gangpad. Anne zit gezellig tussen Andrien en mij in.

Tijdens het opstijgen heeft Bas de meeste praatjes, hoe schuiner het vliegtuig hangt, hoe beter.

Damon geniet mee. Anne laat het maar een beetje over haar heen komen maar geeft wel aan heel blij te zijn met de plek waar ze zit.

Het vliegen verloopt spoedig en de kinderen komen hun tijd door met t.v kijken, muziek nintendo’s etc. We verzetten onze horloges naar de tijd van Amerika, Los Angeles. We verdoen onze tijd wat met praten met medepassagiers en Fristie uit mijn tas opruimen en later blijkt dat ik de GELEENDE laptop ook van Fristie moet ontdoen (sorry Jannie!!) IK heb geluk hij doet het nog! Na 10 uur vliegen wordt de landing op Houston ingezet………. Dit ging met turbulentie en snel dalen gepaard, ik vond dat niet fijn terwijl Damon en Bas niet voor de ruitjes waren weg te slaan en mij voorzagen van commentaar wat er wel niet allemaal gebeurde.

Anne en ik waren blij even niet meer in een vliegtuig te hoeven zitten……….. Bij het uitstappen van ons vliegtuig kregen we een klap van de warmte in ons gezicht het was maar liefst 33 graden!!!

Snel naar de gate om ons weer in te checken voor de binnenlandse vlucht naar LA. We moesten eerst door de douane. Dit duurde uren…………… Er moesten veel mensen gechecked worden maar van de vele hokjes waren er maar een paar open. Dit vonden we niet fijn.

Eenmaal aan de beurt, duurde het lang, de paspoorten van de kids waren zo gechecked maar over die van ons moest een telefoontje gepleegd worden, we zaten toch in spanning of we ons vliegtuig zouden halen.

Op het moment dat we klaar waren zijn we met ons allen rennend naar de bagage band gerend met onze bagage op de kar naar de gate, weer rennend naar een controle punt, onder het rennen alvast riemen af en schoenen uit, we konden zo door. Wij weer haastig doorlopen op zoek naar de juiste instapgate en tussendoor voorzien wij ons van schoenen etc.

Bij onze gate aangekomen………….. niemand meer achter de balie, wel veel wachtende mensen op de stoelen………….. MMMMMMMMMMM dat voelt niet goed, toch maar informeren. Had men de gate gewijzigd. Weer moeten we een gigantisch eind teruglopen!!! We moeten inchecken bij een andere gate, dit was zomaar even veranderd en nergens aangegeven.  Met rode hoofden en zweetdruppels all over the place rent de hele familie Timmerman over het “vliegveld”. Gelukkig ons vliegtuig staat er nog, de stewardessen staan ons al op te wachten en wijzen ons de zitplaatsen. Oververhit nemen wij plaats in het vliegtuig. Dit vliegtuig is een stuk kleiner, een Boeing 737 met 3 zitplaatsen, gangpad en weer 3 zitplaatsen. De kinderen hebben ook vernomen dat iedereen veel dichter op elkaar zit en dat ze minder ruimte hebben, stoelen zijn smaller, raampjes zijn kleiner. We zitten nu op dezelfde hoogte als de vleugels. Tijdens de andere vlucht zaten we net achter de vleugels.

Damon zat nu bij het raam, Bas ernaast dan ik, het gangpad, Anne en Andrien en een jongen van een jaar of 10 zat naast het raam.

We waren erg dorstig! Het leek ons beter even te wachten om water te vragen na het opstijgen. We hadden het zo warm, en doordat de motoren van het vliegtuig al op volle toeren draaiden werd het er niet kouder op in het vliegtuig………….. Het werd er voor iedereen persoonlijk niet makkelijker op. Anne werd misselijk, Bas en ik hadden buikpijn en hoofdpijn, Damon en Andrien waren erg lamlendig van de dorst.

Al snel na het opstijgen toch maar een belletje er aan wagen om een stewardess bij Anne te laten komen, Anne zat inmiddels al met een kotszakje voor zich……….. Ze kreeg een overheerlijke beker koud water met vele ijsblokjes er in…………. OOOOOOOOhhhhhhhh wat zag dat er heerlijk uit. Gelukkig mochten wij allemaal ook een slokje, wat is water dan lekker……….  Bas en ik konden ons niet langer inhouden en alvorens de lampjes van de gordels uitgingen stonden wij bij de stewardessen voor een heerlijke beker koud water!!!!!!!!

GENIETEN!!!!!

Na 2 uren vliegen, zijn we na een perfecte landing, (Damon baalde hij had niet in de gaten dat we al op de grond waren) geland. Na een zoektocht met een wandeling van een paar kilometer = niet overdreven, we moesten van binnen naar buiten het vliegveld en weer naar binnen om onze bagage te halen omdat ze in LAX aan het verbouwen zijn. Even lekker buiten zitten op een bankje, wachtend op onze shuttle bus, die ons naar hotel Crown Plaza reed.

Anne en Bas zagen wat bekende gebouwen en palmbomen van t.v series. Damon had grote belangstelling voor de grote auto’s.

Bij ons hotel aangekomen, dat was rond de klok van 18:00 uur, genoten de kinderen van alle luxe en konden we heerlijk op de bedden ploffen, wat eten, zwemmen, douchen en heerlijk in bed duiken. Dit was een vermoeiende reisdag, waar we meer dan 24 uren hebben doorgebracht, wakker!

Groeten Andrien, Niesje, Damon, Anne en Bas