Dinsdag 02-08-2011 Boomtown – Salt Lake City

Dinsdag 02-08-2011 Boomtown – Salt Lake City

Om 07:30 uur rijden we weg, halen brood en tanken. We zoeken een plaatsje waar we kunnen ontbijten en gaan dan serieus op weg naar Winnemucca. Na de eerst 200 mijlen vinden dat het wel tijd is voor een pauze. Van de kinderen hoeft het nog niet zo nodig, zij vermaken zich donders met de Nintendo’s, schrijven in hun dagboeken en reageren soms met verbazing hoe de landschappen zo snel kunnen veranderen.

De route die we vandaag afleggen, houdt in dat we zo’n 500 mijlen op dezelfde weg rijden. Dat is toch wel een rare gedachte, zeker als je bedenkt dat de weg nog veeeeeeeeele mijlen langer is. Hij begint in San Francisco en eindigt uiteindelijk in Boston, dit is aan de oostkust.

We verlaten de staat Nevada en rijden de staat Utah in. Dit is echt een heel aparte gewaarwording. We rijden een berg over en wat we dan zien is zo betoverend…….het landschap bestaat ineens uit zout………… Doordat het droog is zien we ook veel zoutwolken.

In dit gebied is een vlakke harde onderlaag en is dan ook gebruikt om diverse snelheidsrecords op land te vestigen..

De laatste mijlen hebben we afwisselend weer, regen en in de bergen is er onweer.

We stoppen langs de kant van de weg, nemen zakjes en kommetjes mee en gaan zout verzamelen. Door de regen is de bovenste laag een harde plak geworden. Het is te vergelijken met bevroren sneeuw. Het heeft de geur van de zee en onder het zout ligt een grijze glibberige modderlaag, hier zak je met de voeten in weg. Anne is ervaringsdeskundige.

Wij vinden het verbazingwekkend dat dit ooit zo is ontstaan en waarom en zoveel op deze plaats?

We zien waarschuwingsborden: High Wind Area (gebied met felle windstoten). Het blijkt al gauw dat die er niet voor niets staan; we hebben af en toe flink last van de wind en trucks (met drie aanhangers) slingeren gevaarlijk… een uitdaging om ze in te halen. Sporen links en rechts van de Highway tonen aan dat het soms ook flink mis kan gaan.

Terwijl we in deze winderige omgeving, afwisselend omringd door bergen en dan weer vlakkere landschappen, rijden, komen we ineens in een windhoos terecht, we schieten naar de (gelukkig lege) linker weghelft en ik moet flink hangen aan het stuur om zo uit de zoutvlakte te blijven. Ook de remmen beleefden de ultieme test….de adrenaline vliegt door onze lijven en als we een beetje bijgekomen zijn, vertelt Andrien dat we zover overhelden, dat hij dacht dat we op de zijkant zouden belanden. De kinderen vragen “Hoe zo dat dan, pap? Vooral Anne en Bas hebben er weinig van meegekregen; zij zaten nog rustig achter hun Nintendo. Damon legt uit wat er was gebeurt.

Net even voor Salt Lake City gooien we voor de derde keer de tank vol, deze dag is er zo’n 65 gallon = 245 liter benzine opgestookt, we strekken onze benen even en rijden weer verder. Dan zomaar vanuit het niets….hebben we aan de linkerkant van ons Salt Lake. Onze ogen rollen er bijna (weer) uit: Wat een enorm groot meer, er lijkt geen einde aan te komen. Over het meer zit helemaal een witte waas. Wat is de natuur mooi!!!

Een stukje verderop zien we de eerste mormoonse kerken opduiken en rijden dan ook al Salt Lake City binnen. Deze stad telt 2 miljoen inwoners maar het is helemaal niet druk, we ondervinden helemaal geen hinder van de grote wegwerkzaamheden. En ja, dit keer lukt het, we rijden in één keer naar onze eindbestemming.

OPMERKING:

Ik probeer het verslag van vandaag (is bij ons woensdag) nog op de laptop te krijgen en door te sturen alhoewel ik denk dat het niet zal lukken omdat ik zo ga slapen………… Morgen rijden we vroeg weg, we gaan dan naar Yellowstone en daar is geen enkel bereik voor internet en mobiele telefoon, misschien bij tankstations wel, we blijven w.s 3 dagen  off-line.

Tot later, Liefs Andrien, Niesje, Damon, Anne en Bas