11-08-2011 Cannonville - Tuba City

11-08-2011 Cannonville – Tuba City

Het is gelukt, vanmorgen zijn we vroeg weggegaan. Voor 08:00 uur waren we al in Bryce Canyon. Nog weer zo’n mooi natuurverschijnsel. Het lijkt of hier iemand flink op de grond gestampt heeft en dat er ‘bergen’ uit de grond groeiden (druipsteens gewijs). Ook hier kwamen we weer wild tegen wat voor de nodige leuke kiekjes zorgde.

Onderweg naar ‘Sunrise Point’ kwamen we opgezadelde muildieren tegen. Anne en Bas vonden dit prachtig en wilden er wel oprijden. Eerst maar even naar ‘Sunrise Point’, eerst omhoog lopen en daarna de berg af, dat ging lekker makkelijk. Damon, Anne en Bas waren al een heel eind voor ons uit en klommen de bergen op terwijl er geen weggetje naar toe was. Bij het verlaten van de berg kwamen ze er met een noodgang af….. Dit griezelde Andrien en mij toe. Nergens stonden hekken o.i.d. Van nu af aan moesten ze op de paden blijven lopen………

Op de terugweg weer langs de paarden. Zo! Wat een drukte! Eerst maar eens informeren of ze meekonden en hoelang de tocht duurde. Ondertussen ben ik met Anne en Bas naar de camper gegaan om lange broeken aan te trekken, flessen water en wat koekjes in een rugtas te stoppen en hen allebei in gespoten met anti-insectenspray. Bij terugkomst zien we geen Andrien en Damon meer. Zij bleken roze papiertjes te halen wat als inschrijfformulier fungeerde. Anne hoorde dat ze het over de fam. Timmerman hadden via de walkie-talkies. De baas van de paarden kwam naar ons toe en vroeg of wij Timmerman waren en dat Andrien naar boven was gegaan om te betalen. Op het punt dat hij vroeg of er van de volwassenen ook één meeging, kwamen Andrien en Damon buiten adem weer terug. Ik gaf aan dat ik het niet zag zitten om maar liefst 2 uren op zo’n knol te zitten. Voor Andrien was een kwartier al te lang, zo komt hij nooit van zijn O-benen af……….

Even een flinke teleurstelling voor Anne en Bas maar Anne zei even later ook wel dat 2 uren ook best wel lang waren…………… Dit gaan we een andere keer doen……….

Het begon druk te worden in het park, dus zijn we met de camper helemaal naar boven (ca2800 meter), is ook gelijk het doodlopende stuk, gereden. Daarna hebben we ons rustige laten zakken en elk uitzichtpunt meegenomen. Gelijk een stukje verderop is het alweer heel anders. Dat is de kracht van de bergen, het onvoorspelbare.

Als we bijna bij de uitgang zijn moet de snelheid naar beneden aangepast worden omdat er zoveel dieren bij de weg lopen. (Als je geen haast hebt, is dit zo geweldig mooi). En staat er een politieauto met zwaailichten aan; O,jee wat is er gebeurd? Iets heel ergs schijnbaar: De parkeerplaats is vol!!! Wij, NL-ers kunnen hier niet bij.

Ergens in het park moet Andrien een stuk achteruit rijden: Gisteren zei ik voor de grap, toen ik zo’n eind achteruit had gereden; “Zou mijn teller nu ook terug tellen?” Andrien had blijkbaar zijn teller in de gaten gehouden en zegt: Nee, Niesje, als je achteruit rijdt dan blijft de teller gewoon doordraaien. Ik: Lachend, Heb je daar echt opgelet? Zo dom ben ik echt niet!! Andrien: Ik moet nog aan de kleur van je haar wennen…………………(Tuurlijk!!!)

Als we het park verlaten, rijden we onder bogen van bergen door, net zoals the Arches, dit maakt op de kinderen ook veel indruk. Even later  maken we al heel snel kennis met de Red Canyons, Dit duikt zomaar op en het is ook zo weer afgelopen, zo was het landschap bezaaid met rode bergen en het houdt plotseling op en is alles weer groen / prairie achtig. We zien onderweg een Indian trade-post, hier gaan we eens even rondneuzen. Er zijn zoveel leuke en mooie dingen te koop………… Bas is een  bizonverzameling begonnen, dat zijn voor hem de mooiste beesten in Amerika, op nr. 2 staat de pronghorn en op 3, de groundsquirrel. Damon en Anne trakteren zichzelf op mooie sierraden.

We gaan weer verder, op naar de Grand Canyon, We rijden een paar uren zonder een huis of dorp tegen te komen……….. Allebei worden we het op een gegeven ogenblik wel zat, de bewoonde wereld zou welkom zijn, zeker als het een camperpark zou hebben………… Het landschap is inmiddels verandert in Grand Canyon-achtig en Bas heeft al helemaal zin in de Grand Canyon, dan is hij voor zijn gevoel in de buurt van ‘Cars’ Ik leg hem uit dat het een animatiefilm is en dat het niet echt bestaat. Ik merk dat hij me wel begrijpt maar toch wil dat het wel bestaat…….Het duurt nog wel een dik half uur voordat we in Tuba City aankomen, middenin Navajo-Indianen reservaat. Eenmaal aangekomen gaan we eerst goed eten en dan kijken of er een camperpark is. Andrien vraagt de lokale tijd, de serveerster zegt: “Aan deze kant van de straat vijf over acht en aan de overkant van de straat, met 1 uur tijdsverschil erbij vijf over negen……………

We zitten nu op weer een hele mooie camping en raad eens………..We kregen korting omdat we lid van de ANWB zijn…………Helaas niet overal Wi-Fi op de camping.

See you later…………….