donderdag 04-08-2011

donderdag 04-08-2011

Tegen alle verwachtingen van ons in hebben we hier een uitstekende (misschien wel de beste tot dusver) WiFi internetverbinding, dus kunnen we vanuit Montana een bericht posten.

Nadat we wakker zijn geworden, bereiden we ons voor op de reis naar Yellowstone Park, een tripje van zo'n 300 mijl ofwel 480 km. Maar voor we Salt Lake City verlaten, willen we eerst met eigen ogen de Olympic Oval zien, waar in 2002 de Olympische schaatswedstrijden zijn verreden. Na de nodige foto's gemaakt te hebben, halen we nog wat boodschappen (oa heerlijke broodjes) in een Mexicaanse supermarkt met heel gezellige maar luide muziek. Ook zagen we hier een winkeltje met kleding, hier gingen we kijken voor korte broeken voor mij; de kortsten kwamen helaas nog tot over mijn knieën, dus dit ging niet door..wel zag Niesje nog een leuk T-shirt van Utah voor mij; ik zag alleen de crucifix niet zo zitten.....

Dan zetten we koers naar het noorden; nadat we Utah verlaten, komen we in Idaho, (helaas het bord "Welcome to Idaho" nét gemist voor de foto); dit is één van de graanschuren van Amerika. Kilometer na kilometer alleen maar graanvelden, soms afgewisseld met aardappelvelden zover het oog reikt. Maar ook hier adembenemende uitzichten. Langs de weg zien we twee kruizen staan met wegwerkershelmen erop ter nagedachtenis aan twee omgekomen wegwerkers. Op de helmen was de Amerikaanse vlag gespoten. Na enige tijd stoppen we om te tanken en de benen te strekken. We zijn gestopt bij een Casino. Deze vindt je normaal alleen maar in Nevada..verder is het in de USA wettelijk niet toegestaan. De Indiaanse bevolking van dit Shoshone reservaat maakt gebruik van de (gedeeltelijke) autonomie en kan hierdoor een casino exploiteren waarvan de opbrensten ten goede komen aan de oorspronkelijke bewoners van dit gebied.

 Verder rijdend komen we weer eens in een heftige onweersbui terecht met zeer stevige windstoten. We rijden drie keer door de zelfde bui, door wat navigatiefouten van Andrien. Wel kregen we hierdoor de kans om wat van het binnenland van Idaho te zien, nog meer graan- en aardappelvelden.......

Na enige tijd verlaten we de vlakte en beginnen weer te klimmen. We komen in Targhee National Forrest. Eerst voornamenlijk berkebomen, maar vooral opvallend is de scherpe grens tussen loof- en naaldbos. Hierna wanen we ons een beetje in Noorwegen. Langs de weg zien we op jaartal de herplant die is gepleegd na de diverse bosbranden. Langs de weg zien we borden met waarschuwingen voor overstekende herten, elanden en "pas op voor de beren". We rijden Montana binnen en ja hoor, weer het bord nét gemist.

Bij de camping aangekomen, worden we nogmaals gewaarschuwd voor actieve beren en ons werd op het hart gedrukt om vooral geen spullen buiten de camper te laten die beren aan kunnen trekken; zelfs de afvalbakken zijn hier "bear-proof". Er is een extra handeling nodig om deze bakken te openen.

Bij onze plaats aangekomen sluit ik de boel aan. Niesje loopt buitenom en klopt op de camperdeur, waarop Bas zegt: "Daar is de beer". "Nee hoor", zegt Damon, "dat is mama" en doet de deur open. Niesje gromt als een beer en Damon schrikt zich wezenloos.....

Vervolgens maken we een kampvuurtje, Damon steekt een fakkel aan en het eten wordt bereid. We maken een praatje met de buren (deze vertrekken morgenochtend om een uur of 7) en gaan eten. Ondertusen begint het al weer donker te worden; ook wij willen morgen op tijd op pad, dus de lakenstraat wordt opgezocht.